آخرین درجه انسانیت از نگاه قرآن و متفکران غربی/ در چه جایگاهی قرار داریم؟

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از ایلام، حجت‌الاسلام علی رضایی‌نیا، مدرس حوزه علمیه ایلام دیروز، 8 تیر در جلسه سخنرانی «آشنایی با معارف اسلامی» در جمع کارکنان جهاد دانشگاهی واحد این استان با تأکید بر اهمیت و نقش قرائت ادعیه در ارتقای معرفت دینی انسان، اظهار کرد: اگر به ترجمه دعاهای ذکر شده در کتاب مفاتیح‌الجنان نظیر دعای ابو حمزه ثمالی، جوشن کبیر و به‌ویژه دعای سحر در این ایام توجه کنیم می‌توان به معارف عمیقی برای خود دست یابیم.

باید جایگاه خود را پیدا کنیم
وی با بیان اینکه به غیر از انسان سایر خلایق در هر مرتبه‌ای که خلق شده‌اند تا پایان عمر در همان مرتبه هستند، گفت: به عنوان مثال حیوانات تا پایان حیوان می‌مانند، ملائک از وقتی که خلق می‌شوند تا آخر ملک هستند، «وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ»(الصافات/ 164) جبرئیل از روزی که خلق شده در همان مقامی است که هست، اما انسان این خصوصیت را ندارد، او هم در «أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ» هست، هم در «أَسْفَلَ سَافِلِینَ»، هیچ کدام از موجودات عالم این خصوصیت را ندارند که بتوانند به جایگاه انسان برسند، این خصوصیت تنها مخصوص انسان است که می‌تواند در پایین‌ترین جایگاه قرار گیرد تا بالاترین؛ سئوال اینجاست که ما در کجا قرار گرفته‌ایم؟
رضایی‌نیا با اشاره به این حدیث از رسول اکرم(ص)«من عرف نفسه فقد عرف ربّه؛ هر کس خود را بشناسد خدا را شناخته است»، افزود: منظور از این حدیث این است که باید در این فاصله صفر تا صد جایگاه خودمان را پیدا کنیم، این افکاری که وابسته به مکاتب مادی است که بعضاً هم لباس مسلمانی به تن می‌کنند و شعار انسان‌محوری می‌دهند، انسان را در چه حدی تعریف می‌کنند؟ شما کتاب‌های بزرگترین متفکران غربی را نگاه کنید آخرین درجه‌ای که برای انسان تعریف می‌کنند چیست؟ نهایت آن این است که ای انسان به لذت‌های حیوانی خود توجه کن و در این نگاه خوشبخترین انسان‌ها کسانی هستند که بیشترین بهره را از شکم و شهوت می‌برند. این کجا و آن تعریفی که قرآن از انسان دارد کجا؟ که ای انسان تو خلیفه خدا هستی و تمام آنچه که خدا دارد در وجود تو نهاده است.

جایگاه حقیقی انسان به عنوان «خلیفةالله»
این مبلغ دینی با اشاره به این فراز از دعای مخصوص ایام ماه رجب از سوی ناحیه مقدسه در مفاتیح‌الجنان، «...لا فَرْقَ بَیْنَکَ وبَیْنَهَا (بینهم) إلّا أنَّهُم عِبَادُکَ وَخَلْقُکَ، فَتْقُهَا وَرَتْقُهَا بِیَدِکَ، بَدْؤهَا مِنْکَ وَعَوْدُهَا إلَیْکَ، أعْضَادٌ وأشْهَادٌ، وَمُنَاةٌ وَأذْوادٌ، وَحَفَظَةٌ وَرُوَّادٌ، فَبِهِمْ مَلأْتَ سَمَاءَکَ وَأرْضَکَ ...؛ میان تو و آنها فرقى نیست، جز اینکه ایشان بندگان تو و مخلوق تو هستند و فتق و رتق کارشان بدست تو است، شروعشان از جانب تو و بازگشتشان بسوى تو است کمک‌کاران و گواهان و میزانها و مدافعان و نگهبانان و بازرسان هستند که بدیشان آسمان و زمینت را پر کرده‌اى»، گفت: یعنی هیچ فرقی بین خدا و رسول‌الله(ص)، امیرالمؤمنین(ع)، زهرای اطهر(س) و هیچ یک از ائمه نیست، غیر از اینکه آنها بنده تو و مخلوق تو هستند. یعنی از خلقت و بندگی که پایین‌تر بیائیم هر چیزی که تو خدا داری این بزرگواران نیز دارند. این جایگاه حقیقی انسان به عنوان «خلیفةالله» است.